* 2-در خاطرات امیرکبیر دیدهام که دستور داده بود مردم بچههایشان را آبله بزنند، امروز به آبله میگویند واکسن. بیماری آبله آمده بود و قرار بود بچهها را آبله بزنند، امیرکبیر هم بخشنامه کرده بود که باید آبله زده شود. رمالها و جنگیرها در شهر هو انداخته بودند که آبله نزنید، چون جن در شما حلول میکند، مردم عوام بیسواد هم حرف اینها را گوش کرده بودند. امیرکبیر برای اینکه مردم آبله بزنند جریمه وضع کرد که اگر کسی آبله نزد باید جریمه بدهد. میگویند روزی بچه یک پینهدوز را آوردند که بر اثر آبله نزدن مرده بود. امیرکبیر از پینهدوز پرسید چرا آبله نزدید مگر نگفتیم باید بزنید؟ پینهدوز هم بهانهجویی کرد که وقت نشد و نتوانستیم و غیره، امیرکبیر هم گفت باید جریمه بدهی، پینهدوز گفت ندارم، فقیرم. نقل شده که امیرکبیر به همان میزان جریمه، پول از جیبش درآورد و به پینهدوز داد و گفت بینداز در صندوق حکومت تا قانون نقض نشود. چند دقیقه بعد بچه بقالی را آوردند که او هم مرده بود، میگویند امیرکبیر شروع به گریه کرد، یکی از رجال سیاسی پرسیده قربان چرا گریه میکنید؟ امیرکبیر پاسخ داده چون ما مسئول مرگ این مردمیم و دو تا کودک کشته شدهاند و ما مسئولیم، من چطور گریه نکنم؟ آن شخص میگوید چشمشان کور، ما که گفتیم آبله بزنند، بخشنامه هم کردیم، تقصیر خودشان است. امیرکبیر پاسخ میدهد مسئول جهل این مردم هم ما هستیم، ما هم مسئول جانشان هستیم، هم مسئول جهلشان، اگر ما به اندازه کافی تبلیغ کرده بودیم و مردم را بیدار کرده بودیم، مردم گول رمالان و فالگیرها را نمیخوردند.
برچسب: گزیده ای از مقالات شمس تبریزی,گزیده ای از کتاب بیشعوری,گزیده ای از نهج البلاغه,گزیده ای از کتاب شازده کوچولو,گزیده ای از اشعار مولانا,گزیده ای از اشعار شهریار,گزیده ای از اشعار سهراب سپهری,گزیده ای از کتاب دو قرن سکوت,گزیده ای از یک کتاب,گزیده ای از کتاب,
نویسنده: مهدی کریمی